Kultura złocka - Archeologia Sandomierz

Kultura złocka

(ok. 2800-2500 r. p.n.e.)

 

To społeczność znana głównie ze znalezisk grobowych, które występują na niewielkim obszarze wyłącznie na Ziemi Sandomierskiej. Jej centrum osadnicze znajdowało się w Złotej koło Sandomierza. Jest to niezwykle interesujące zjawisko kulturowe. Fenomen tej kultury polega na łączeniu w sobie cech kilku kultur: amfor kulistych, ceramiki sznurowej, ceramiki promienistej i pucharów lejkowatych, dlatego określana jest mianem kultury synkretycznej. To niezwykłe połączenie cech doprowadziło do wyodrębnienia się ludności z niespotykanymi nigdzie indziej elementami kultury materialnej i duchowej, m.in. z charakterystyczną, pięknie zdobioną ceramiką.

Uwagę zwraca wyjątkowo bogate wyposażenie grobów, w których liczba naczyń dochodzi do dwudziestu. Występują też narzędzia krzemienne, z kości i rogu, ozdoby z bursztynu, muszli, kości (np. paciorki, zawieszki) oraz kości zwierzęce, które są pozostałością jadła wkładanego dla zmarłych. W grobach męskich dary układano na ogół przy nogach, kobietom zaś w pobliżu głowy.

Typowe w kulturze złockiej są groby niszowe zbiorowe, w których kilka osób pochowano jednocześnie lub kolejne zwłoki wkładano do grobu, odsuwając na bok poprzednio pochowanego lub pochowanych (groby „wielokrotnego użytku”, być może rodzinne). Często występują niekompletne lub rozczłonkowe szkielety, co dowodzi, że są to pochówki wtórne (pierwotnie ciała zmarłych przechowywano w innym miejscu). Dna nisz były wykładane w całości lub częściowo płytami kamiennymi, tworzącymi tzw. bruki.

 

Czy wiesz, że...

Występujący na naczyniach ornament w postaci linii falistych, odciśniętych cienkim sznurkiem, a także odciski stempelków, układające się w motywy „festonowe” i geometryczne (koła współśrodkowe i z promieniami, krzyże), nasuwają skojarzenia ze słońcem i być może mają związek z kultem solarnym.

 

alt.php?id=430
 

 

alt.php?id=431